Formowanie polskiego wojska podjęto z inicjatywy Romana Dmowskiego oraz kierowanego przez niego Komitetu Narodowego Polskiego. Do Armii Polskiej wstępowali na ochotnika głównie emigranci z Francji, Stanów Zjednoczonych, Brazylii oraz jeńcy polscy z armii austriackiej i niemieckiej. W październiku 1918 roku dowództwo nad armią obejmie gen. Józef Haller. Od koloru mundurów zwana była Błękitną Armią lub od pierwszego polskiego dowódcy Armią Hallera.  Była największą oraz najlepiej wyszkoloną, wyposażoną i uzbrojoną polską formacją zbrojną pod koniec wojny. Armia odegrała kapitalną rolę zarówno w walce politycznej o sprawę polską, jak i w orężnej o granice  Rzeczypospolitej. Dzięki tej formacji w najtrudniejszym okresie wojny z bolszewikami rodzące się państwo polskie otrzymało potężne wsparcie w ludziach, sprzęcie i broni. Formacja ta była doskonale wyposażona, m.in. w nowoczesne francuskie czołgi Renault FT, na których Polacy będą walczyć jeszcze na początku II wojny światowej.
(Na zdjęciu: przemówienie prezydenta Raymonda Poincarégo  22.06.1918 roku w czasie wręczenia jednostkom Armii Polskiej sztandarów, ufundowanych przez miasta Paryż, Nancy, Verdun i Belfort).